Epilepsja (epilepsy, historycznie kaduk)

Przez padaczkę(epilepsję) rozumiemy zespół chorobowy, którego istotą są napady padaczkowe z towarzyszącymi im zmianami czynności bioelektrycznymi mózgu.
Co to jest napad padaczkowy?

Napadem padaczkowym jest napadem pochodzenia mózgowego i objawia się nagłymi i przejściowymi nieprawidłowymi zjawiskami natury ruchowej, czuciowej, wegetatywnej lub psychicznej. Napad jest wyrazem przejściowego zaburzenia pracy części lub całości mózgu. Jeśli zaburzenie takie jest następstwem nagłego niedotlenienia mózgu, zatrucia albo nieprawidłowości przemiany ustrojowej, nie jest podstawą do rozpoznania padaczki.
Najczęstszym podłożem napadu jest nadmierne, gwałtowne wyładowanie grupy komórek nerwowych,aktywujących określone układy strukturalno-czynnościowe mózgu, co objawia się zaburzeniem ich czynności. Najczęściej mamy do czynienia z pobudzeniem,rzadziej z zahamowaniem czynności.
Padaczka jest zespołem chorobowym, którego podstawowym objawem są nawracające napady padaczkowe. Tak, więc napad izolowany lub przygodny, a nawet kilka napadów padaczkowych, występujących np. w czasie trwania zapalenia opon mózgowych, nie jest równoznaczny z padaczką.

Napady padaczkowe mają różne formy. Podczas dużych (grand mal) uogólnionych napadów toniczno-klonicznych chory nagle traci przytomność, upada, następuje gwałtowne, toniczne napięcie mięśni całego ciała, podczas którego często obserwuje się odgięcie głowy do tyłu i wyprężenie kończyn. W tym czasie ustaje oddychanie, co powoduje narastanie sinicy. Po kilku, kilkunastu sekundach ciałem wstrząsają silne uogólnione drgawki kończyn i głowy. Chory może wtedy przygryźć język, a także bezwiednie oddać mocz. Powoli zaczyna oddychać, ale jeszcze przez jakiś czas jest nieprzytomny, a po ustaniu napadu senny i rozkojarzony.

U niektórych osób występują tzw. małe napady (petit mal) mające formę krótkich napadów nieświadomości (absences) i drgawek ogniskowych typu ruchowego, czuciowego i psychoruchowego. Chory na chwilę przerywa wykonywaną czynność, na moment wyłącza się, nie nawiązuje kontaktu z otoczeniem. Nie ma drgawek ani upadku ciała. Po ustaniu napadu powraca do swojego zajęcia i często nie zdaje sobie sprawy z chwilowego zaniku świadomości.

Niekiedy mamy do czynienia z napadami mioklonicznymi, podczas których następują szybkie skurcze mięśni w różnych grupach mięśniowych. Chory może wówczas tracić przytomność (ale nie zawsze).
Z kolei w tzw. napadach akinetycznych razem z utratą przytomności ma miejsce nagłe zwiotczenie mięśni oraz upadek ciała.
Napady padaczkowe (często mieszane) mogą mieć jeszcze inne warianty kliniczne, zwłaszcza w padaczce wieku dziecięcego (np. w zespole Westa, zespole Lennoxa-Gastaut, zespole Doose i innych).

[page]
Jakie są przyczyny padaczki i napadów padaczkowych?
Przyczyn padaczki może być wiele:
- Przyczyny genetyczne - niektórzy ludzie mają większa predyspozycję do padaczki niż inni.
Urazy mózgu - wiele zmian, występujących w trakcie bezpośrednich- reakcji kompensacyjnych może przyczynić się do wystąpienia drgawek. Ponadto istnieje hipoteza, że blizna glejowa powstała po urazach mózgu jest czynnikiem indukującym powstawanie ogniska padaczkowego.
Bodźce świetlne - częstokroć zdarza się, że bodźce świetlne (np. z- gry komputerowej, naturalne migotanie ekranu komputera, oglądanie słońca przez drzewa w trakcie jazdy samochodem, dyskoteka, itp.) powodują napad padaczkowy. Często gwałtowne wyjście z ciemnego miejsca na mocne światło słoneczne może przyczynić się do napadu.
- Zmiany hormonalne - do napadu mogą przyczynić się wahania hormonalne związane z menstruacją
- Zmiana aktywności falowej mózgu - padaczka może pojawiać się w okolicach przejścia od snu do czuwania i na odwrót.
- Stany gorączkowe
- Stan fizjologiczny organizmu
- Niedotlenienie,
- Zmniejszona zawartość CO2 we krwi,
- Niedocukrzenie,
- Niewydolność adrenergiczna,
- Zwiększony poziom progesteronu,
- Zaburzenia wodno-elektrolitowe,
- Zmęczenie i brak snu

Predyspozycja do padaczki

Wbrew przekonaniu wyrażonemu przez ponad 40% respondentów padaczka nie jest chorobą dziedziczną. Cechą, która może być przekazana, jest jedynie niski próg pobudliwości komórek mózgowych, ich duża skłonność do reagowania wyładowaniem padaczkowym na działanie różnych dodatkowych czynników. Osoby o takiej skłonności można, więc uważać za obciążone szczególną predyspozycją do padaczki. Wyjaśnia to, dlaczego np. spośród dwu osób, które doznały równie ciężkiego urazu mózgu, u jednej pojawiają się później napady, a u drugiej nie. W tym świetle padaczka jest niejako "wypadkową" działania, co najmniej 2 czynników: szkodliwości nabytej oraz wrodzonej predyspozycji. Nie wydaje się jednak, aby genetyczne przekazywanie tej predyspozycji było częste

Jak walczyć z epilepsja?
Chory poddawany jest leczeniu ambulatoryjnemu. Okresowo wykonywane sa u nich badania kontrolne polegające na badaniu neurologicznemu, badaniu krwi i EEG. Jedyną skuteczną metodą walki z napadami padaczkowymi jest powodowanie u pacjenta osłony farmakologicznej. U ponad 70% chorych pod wpływem leków napady ustępują.
Na rynku krajowym jest wiele leków przeciwpadaczkowych. Z przykrością trzeba jednak stwierdzić, że sa one stosunkowo drogie. Różnią się zakresem działania, skutecznością oraz niepożądanymi skutkami ubocznymi. Za pośrednictwem badania krwi monitoruje się stężenie leku we krwi, co pozwala na tej podstawie dobrać optymalna wartość leku potrzebnej dla pacjenta. Decyzja o wyborze leku należy jednak do lekarza prowadzącego pacjenta cierpiącego na epilepsję.
Wybór leku zależy od rodzaju choroby pierwszym etapie najczęściej stosuje się mniejszą dawkę jednego leku następnie się ją zwiększa. Zmienia się lek na inny jeżeli napady po pewnym okresie zażywania leku nie ustępują. Czasami korzysta się z terapii skojarzeniowej polegającej na stosowaniu dwóch leków jednocześnie.Leki przyjmowane są przez pacjenta przez kilka lub kilkanaście lat. W niektórych przypadkach nawet całe życie. Mówi się o mniejszej lub większej możliwości zaleczenia padaczki.
Zależy to od wielu czynników, z których najważniejszymi są rodzaj napadów, zmiany w zapisie EEG. Niektórzy lekarze po upływie okresu 3 letniego leczenia pacjenta i dobrych wyników(brak napadów, dobre wyniki badań) podejmują ryzyko stopniowego odstawiania leku. Robi się to stopniowo schodząc przez kilka do kilkunastu miesięcy z dawki leku aż do jego całkowitego wyeliminowania. W ciągu pierwszego roku nawrót napadów zdarza się u około 30% dzieci i prawie połowy dorosłych. O zaleczeniu padaczki możemy mówić, jeżeli przez okres 5 lat od odstawienia leku napady nie powtórzyły się. Powiedzmy sobie, że zdarza się to w lekkich przypadkach epilepsji.

Jak pomóc choremu w czasie napadu padaczkowego?
- Należy zachować spokój. Napad najczęściej mija po 2-3 minutach;
- Zapewnić choremu bezpieczne miejsce i spokój;
- Ułożyć chorego na boku w tzw. pozycji bezpiecznej; pozwala ona zabezpieczyć chorego przed zakrztuszeniem lub zadławieniem się;
- Należy zabezpieczyć głowę chorego przed urazami; nie należy przyciskać go mocno do podłoża;
- Nie należy wciskać nic twardego między zęby;
- Należy zawiadomić pogotowie ratunkowe, gdy napad się przedłuża i trwa ponad 7 minut.

PRZYCZYNY WYSTĘPOWANIA PADACZKI
Ośrodkowy układ nerwowy, w szczególności mózg stanowią najbardziej złożony układ w organizmie człowieka - szacuje się, że 50 % genów człowieka ulega ekspresji wyłącznie w OUN. Zaburzenie czynności bioelektrycznej może być efektem tak zwanej skłonności genetycznej do reagowania napadami, co oznacza, że aby wystąpiła padaczka musi zadziałać jakiś dodatkowy czynnik sprzyjający rozwojowi choroby. Przyczyny występowania padaczki są różnorodne, zarówno wrodzone, jak i nabyte. Wśród czynników wrodzonych należy wymienić choroby metaboliczne, aberracje chromosomalne, wady mózgu. Przyczyną padaczki mogą być powikłania infekcji wrodzonych następstwa nieprawidłowego przebiegu ciąży i porodu (np. encefalopatia niedotlenieniowo - niedokrwienna, krwawienia wewnątrzczaszkowe), urazy czaszkowo-mózgowe, malformacje naczyń mózgowych, zatrucia czy neuroinfekcje (zapalenie opon mózgowo rdzeniowych i mózgu). Mówimy wówczas o padaczce objawowej. Istnieje również grupa padaczek, w których podłoże genetyczne odgrywa zasadnicza rolę. Do chwili obecnej udało się zidentyfikować wiele genów, których mutacje odpowiedzialne są za występowanie padaczek, tzw. idiopatycznych.

POSTĘPOWANIE W RAZIE NAPADU
U niektórych chorych przed napadem pojawiają się zwiastuny - tzw. aura przednapadowa Dziecko nawet na kilka dni przed napadem bywa marudne, niekiedy pobudzone, odczuwa lęk, zawroty głowy oraz nudności. U innych nie ma żadnych sygnałów poprzedzających napad, który pojawia się nagle. Napad z uogólnionymi drgawkami kończy się zazwyczaj po kilku minutach (2-3 min) i mimo swego groźnego wyglądu nie stanowi zagrożenia dla życia, dlatego w zdecydowanej większości przypadków w trakcie trwania napadu nie istnieje konieczność interwencji lekarskiej. Należy przede wszystkim zachować spokój. Dokładna obserwacja napadu to dla lekarza bardzo cenne informacje. Przenieść dziecko w bezpieczne miejsce, usunąć wszystkie przedmioty, o które mogłoby w trakcie drgawek się uderzyć. Chory powinien leżeć w pozycji bezpiecznej tzn. na boku z głową poniżej tułowia na miękkim w miarę możliwości podłożu. Małe dziecko może być trzymane na rękach. Należy upewnić się, że dziecko nie ma niczego w jamie ustnej i jeśli jest to jeszcze możliwe usunąć np. resztki pokarmu. Jeśli dziecko obficie się ślini należy przechylić głowę na bok celem uniknięcia zachłyśnięcia. Należy zapewnić dziecku stały dopływ świeżego powietrza (rozluźnij ubranie zwłaszcza w okolicy szyi). W każdym przypadku jeśli jest to; pierwszy napad drgawkowy u dziecka, różni się od poprzednio obserwowanych u chorego, przedłuża się powyżej 5 minut, drgawki nie ustępują po podania leku przepisanego przez lekarza (Diazepam- we wlewce doodbytniczej) przerywającego napad należy wezwać służby medyczne. Po napadzie dziecko jest zmęczone, senne, należy pozwolić mu spać.

CZEGO NIE NALEŻY ROBIĆ W TRAKCIE NAPADU?
Nie należy: próbować otwierać zaciśniętych szczęk nawet jeśli doszło do przygryzienia języka, układać "na siłę" dziecka w pozycji na boku i przytrzymywać ręce i nogi, polewać dziecka wodą, budzić dziecka poprzez potrząsanie, uderzanie czy podawanie soli trzeźwiących.. Sen po napadzie jest zjawiskiem naturalnym i korzystnym dla chorego.

RODZAJE NAPADÓW PADACZKOWYCH
Międzynarodowa Liga Przeciwpadaczkowa w swej klasyfikacji dzieli napady padaczkowe na częściowe (miejscowe, zlokalizowane) i uogólnione. Na kanwie tego podziału dokonuje się dalszej rozbudowy listy różnych napadów.

Napad uogólniony - może być drgawkowy lub bezdrgawkowy, w przypadku pierwotnego uogólnienia do napadu dochodzi równocześnie w obu półkulach mózgowych.
Napad nieświadomości - (absencje - wyłączenie świadomości) jest przykładem napadu bezdrgawkowego - przebiegu napadu dochodzi do przerwania wcześniej wykonywanej czynności; chory nieruchomieje, oczy wpatrują się w jeden punkt, nie mówi i z opóźnieniem reaguje, gdy się do niego zwraca. Bodźce dźwiękowe lub dotyk mogą niekiedy prowadzić do przerwania napadu. Zwykle typowe wyłączenie trwa kilka lub kilkanaście sekund; znacznie rzadziej obserwuje się dłuższe napady.

Napad miokloniczny - nagle występujące skurcze mięśniowe (mioklonie) zwykle określonych grup mięśniowych (często ramiona i barki) wraz z wypuszczaniem z rąk trzymanych w nich przedmiotów lub ich odrzuceniem na odległość, niekiedy z upadkiem; z możliwością wystąpienia zaburzeń świadomości.

Napad kloniczny - klonie to rytmiczne skurcze mięśni o dłuższym czasie trwania, które obejmują głównie mięśnie zginacze głowy, ramion i tułowia, ale również i nóg - co prowadzi ostatecznie do upadku z możliwością doznania urazu. Napady tego rodzaju mogą trwać nawet kilka minut. Ze względu na narastające niedotlenienie dochodzi do zasinienia ust i całej twarzy. Po napadzie chory jest wyczerpany i zazwyczaj zasypia. Same napady kloniczne występują rzadko; znacznie częściej są one częścią składową tzw. napadów grand-mal, tj. uogólnionych napadów toniczno-klonicznych.

Napad toniczny - to nagle występujący uogólniony skurcz całego ciała lub grupy mięśni z towarzyszącą utratą przytomności, który wprawdzie trwa tylko kilka sekund, ale budzi szczególny niepokój ze względu na możliwość upadku i doznania urazu.

Napad atoniczny - jest z kolei postacią napadu, w którego przebiegu dochodzi do nagłej utraty napięcia mięśniowego z zaburzeniami świadomości i również wynikającym z tego zagrożeniem upadkiem (urazem głowy np. chory siedzi przy stole).
Uogólniony napad toniczno-kloniczny - dochodzi w nim do utraty świadomości, upadku z pozycji stojącej lub siedzącej; następnie w fazie tonicznej napadu skurcz lub usztywnienie całego ciała z wykrzywieniem twarzy. W fazie klonicznej napadu początkowo obserwowane są mioklonie a następnie rytmiczne kloniczne skurcze całego ciała. Napad kończy się rozluźnieniem mięśni stopniowym odzyskaniem świadomości. Napad pokryty jest niepamięcią.

Napad częściowy - W przypadku prostych napadów częściowych świadomość pacjenta jest zachowana; w trakcie napadów częściowych złożonych dochodzi do zaburzeń świadomości. Napad częściowy może przejść w napad uogólniony, czego ostatecznym efektem jest wtórnie uogólniający się napad toniczno-kloniczny.

Napad częściowy prosty - jest przez pacjenta zapamiętany i możliwy do przypomnienia. Ze względu na wiodące objawy wyróżnia się pięć głównych postaci: napady częściowe ruchowe, czuciowe, sensoryczne (zmysłowe), wegetatywne i psychiczne.

Napad częściowy złożony - może przebiegać jako zaburzenie świadomości występujące już na początku napadu lub początek odpowiada napadowi częściowemu prostemu z następczym przejściem w napad częściowy złożony. W przypadku obu postaci napadów często występują automatyzmy (stereotypowe sekwencje ruchowe) dotyczące mięśni twarzy i kończyn górnych.
Padaczka wieku dziecięcego

Dzieci znacznie częściej niż dorośli miewają różnorodne napady drgawkowe np. w czasie wysokiej temperatury czy w wyniku pewnych zaburzeń przemiany materii. Szczególnie więc w odniesieniu do dzieci ważne jest odróżnienie napadów padaczkowych od niepadaczkowych. Istnieją pewne postacie napadów padaczkowych, charakterystyczne dla poszczególnych okresów wieku rozwojowego.

W okresie niemowlęcym występują napady skłonów, tzw. zespół Westa. Są one wynikiem uszkodzenia mózgu we wczesnym okresie życia. Pojawiają się w wieku od kilku tygodni do 3 - 4 roku życia. Manifestują się krótkotrwałymi, występującymi w seriach napadami skłonów tułowia z wyrzucaniem rączek ku górze lub błyskawicznym zgięciem do przodu główki i tułowia. Napady te mogą być bardzo częste i wynosić do kilkuset w ciągu doby. Rokowanie w tej postaci padaczki jest poważne. W 80% przypadków rozwój psychoruchowy dziecka ulega zahamowaniu lub nawet cofnięciu. U dzieci, prawidłowo rozwijających się przed zachorowaniem, wczesne opanowanie napadów umożliwia uniknięcie degradacji psychoruchowej. Około 4 roku życia napady ustępują lub przybierają inne formy. Przeważnie zostaje upośledzenie umysłowe z wiotkością mięśni.
W okresie przedszkolnym występują tzw. napady miokloniczno - astatyczne, zwane inaczej petit mal variant lub zespół Lennoxa - Gastaut. Charakterystyczna w tej postaci jest nagła utrata napięcia mięśniowego, powodująca upadek dziecka, czasem opadanie głowy łącznie z pochyleniem tułowia do przodu (propulsje) lub nagłe ruchy głowy i tułowia ku tyłowi (retropulsje). Napadom tym towarzyszy krótkotrwała utrata świadomości. W postaci tej mogą też występować napady toniczne oraz kloniczne. Zespól Lennoxa - Gastaud pojawia się zwykle między 2 a 6 rokiem życia. Z chwilą pojawienia się pierwszych objawów rozwój psychoruchowy dzieci zostaje zahamowany, później postępuje nadal, jednak w sposób ograniczony. W nielicznych przypadkach, gdy choroba zaczęła się w późniejszym okresie, nie obserwuje się upośledzenia umysłowego.

W późniejszym wieku przedszkolnym i szkolnym występują napady nieświadomości - absence, petit mal (granice zachorowalności 4 - 14 rok życia). Ta postać padaczki charakteryzuje się krótkotrwałą utratą świadomości na kilka do kilkunastu sekund, po czym dziecko powraca do przerwanej czynności. Niekiedy potrzebuje kilku minut, aby "zebrać myśli". W dużej liczbie napadów obserwuje się ruchy gałek ocznych ku górze, mruganie powiekami połączone z uniesieniem głowy; dziecko jest wówczas jakby nieobecne. Niekiedy występują automatyzmy oralne polegające na ruchach ust i żuchwy: oblizywanie się, cmokanie, mlaskanie itp. Napady te najczęściej występują rano, są zależne m.in. od stanów emocjonalnych i czynników meteorologicznych. Rozwój umysłowy dzieci z małymi napadami nieświadomości najczęściej przebiega w normie.

Padaczka miokloniczna pojawia się w okresie pokwitania, między 13 a 20 rokiem życia. Mioklonie polegają na krótkich mimowolnych skurczach jednego lub kilku mięśni. Najczęściej obejmują kończyny górne i barki. Występują one seriami, po 3 - 4 skurcze co kilka sekund. Podczas takiego napadu przytomność jest zachowana. Przebieg choroby jest na ogół łagodny. W miarę dojrzewania częstość napadów mioklonicznych maleje i ustępuje całkowicie. W nielicznych przypadkach mogą towarzyszyć duże napady toniczno - kloniczne.

W miarę dorastania dzieci rodzaj i typ napadów staje się coraz bliższy napadom wieku dojrzałego. Typowym napadem jest duży napad padaczkowy, tzw. Grand mal . Na pojęcie dużego napadu składają się dwa zasadnicze objawy: utrata świadomości oraz kurcz toniczny, po którym występują obustronne drgawki. Napad duży dzieli się na kila faz:

fazę przeddrgawkową, w której mogą wystąpić tzw. zwiastuny, polegające na zmianie stanu psychicznego. Chorzy stają się drażliwi, przygnębieni, a niekiedy występuje u nich nastrój euforyczny. Tuż przed wystąpieniem napadu toniczno - klonicznego może pojawić się aura ( prawie nie występuje u dzieci), której charakterystyczną cechą są zaburzenia spostrzegania (krótkotrwałe iluzje, halucynacje), spowolnienie lub przyspieszenie toku myślenia, rozkojarzenie, napięcie emocjonalne z poczuciem lęku. Jeżeli napad poprzedzają zwiastuny i aura, nazywa się go wówczas napadem wtórnie uogólnionym; natomiast, gdy rozpoczyna się on nagła utratą świadomości, wówczas uznajemy go za pierwotnie uogólniony;

faza drgawkowa zaczyna się skurczem tonicznym, tj. ciągłym skurczem, którego najczęstszym przykładem jest wyprężenie, a po nim występują skurcze kloniczne (drgawki). Pozycja chorego w czasie takiego napadu jest różna, najczęściej spotyka się tzw. napad opistotoniczny, z głową odgiętą do tyłu, gałki oczne skierowane są ku górze, chory leży na plecach wyprostowany, kończyny górne są lekko zgięte i przywiedzione do tułowia, palce wyprostowane, kończyny dolne również wyprostowane. Napadom tym towarzyszą objawy wegetatywne, polegające na mimowolnym oddaniu moczu i stolca na skutek rozluźnienia mięśni zwieraczy, zaniku odruchu źrenicowego, zaniku czynności oddechowej (powoduje to sinicę), zaburzeniu krążenia, nadmiernym wydzielaniu śliny;

okres ponapadowy - chorzy po zakończeniu drgawek na ogół pozostają w stanie śpiączki. odruchy są zniesione, powoli normalizuje się oddech. Źrenice zwężają się i reagują na światło, skóra przybiera normalny kolor. Im dłuższy napad, tym dłuższy jest okres ponapadowy. Jeżeli napady występują jeden za drugim, w tak krótkich odstępach czasu, że chory nie zdąży odzyskać przytomności, to mówi się wówczas o tanie padaczkowym. Ciężki stan padaczkowy stanowi zagrożenie dla życia i wymaga natychmiastowej pomocy lekarskiej. Pozostawia on często rozległe uszkodzenia mózgu, które objawiają się stanami zamroczenia świadomości, otępieniami, przemijającymi niedowładami.

Zwiastuny napadu padaczkowego a aura
Zwiastuny napadów padaczkowych (inaczej objawy prodromalne) występują u około 30-50% pacjentów, częściej w przypadkach chorych na padaczkę ogniskową niż uogólnioną. Odczuwane są one na kilka godzin a nawet dni przed napadem padaczkowym. Najczęstsze zwiastuny to:
- Zmiany nastroju (depresja okołonapadowa)
- Rozdrażnienie (wybuchy agresji, płaczliwość)
- Zmęczenie
- Bóle głowy
- Zaburzenia koncentracji
- Zaburzenia żołądkowo-jelitowe
- Kłopoty z zasypianiem
- Niesprecyzowane odczucia ?że coś jest nie tak?

U części pacjentów w czasie trwania tych objawów obserwuje się zmiany w EEG, które mogą na minuty, godziny czy dni poprzedzać napad. Mechanizm powstawania zwiastunów nie jest dobrze poznany, aczkolwiek jest przedmiotem wielu badań pod kątem potencjalnego wykorzystania tego okresu do ostrzeżenia pacjenta przed zbliżającym się napadem. Być może w przyszłości możliwe byłoby opracowanie urządzenia ostrzegającego, które wykrywałoby zmiany w EEG, nawet dla osób nie odczuwających zwiastunów.

Co więcej, osoby które znają swoje zwiastuny mogą próbować zapobiec wystąpieniu napadu poprzez unikanie czynników wyzwalających napad ( np. unikanie sytuacji stresujących, zapewnienie sobie wystarczającej ilości snu) lub przyjęcie doraźne leków, albo naukę technik behawioralno-relaksacyjnych.

W odróżnieniu od zwiastunów, tzw. aura jest w istocie napadem częściowym prostym czuciowym:
- wzrokowym ? chory widzi błyski
- słuchowym ? chory słyszy dźwięki
- węchowym ? chory czuje specyficzny zapach
Chorzy mogą też czuć specyficzne smaki lub wrażenia dotykowe na skórze.

Aura poprzedza na kilkanaście sekund napad częściowy złożony lub wtórnie uogólniony, ale może też się samoograniczyć lub być kontrolowana przez osobę chorą, zwłaszcza w przypadku napadu częściowego prostego. Pacjenci podają, że muszą wówczas skupić się na jakimś problemie, chodzić lub powtarzać określone słowa, a więc starać się odwrócić uwagę, lub rozcierać kończynę (w przypadku gdy napad polega na uczuciu mrowienia lub drętwienia).

Zarówno chorzy odczuwający zwiastuny jak i aurę są nadzieją na wypracowanie systemu ostrzegającego przed napadem i technik ograniczających ryzyko wystąpienia napadu.

STAN PADACZKOWY
ETIOLOGIA:
- najczęściej u chorych na padaczkę w wyniku :
- przerwania i nieregularnego podawania leków (60%)
- zmiany w metaboliżmie leków w wyniku : interakcji lekowej; wystąpienia infekcji; wypicia alkoholu; odstawienia alkoholu (dzień po wypiciu); zmiany leku p/padaczkowego
- w przebiegu padaczki objawowej : guzy mózgu zwł. płata czołowego; krwiak podtwardówkowy; uraz czaszkowo - mózgowy; zapalenie mózgu; udar mózgu
- u młodych osób : neuroinfekcje; przedawkowanie narkotyków, lub leków pobudzających :
- odstawienie alkoholu, opiatów, benzodiazepin
- u osób w starszym wieku : - guz mózgu - udar mózgu - zab. Elektrolitowe - encefalopatia na podłożu niedokrwiennym
- w 20% (45%6) nie udaje się ustalić przyczyny

PATOGENEZA: stan padaczkowy - działanie neurotoksyczne skurcz toniczno - kloniczny wszystkich mm. Szkieletowych (napady grand - mal); niedotlenienie obciążenie układu krążeniowo-hipertermia oddechowego; kwasica; obrzęk mózgu; ciśnienia śródczaszkowego wyrzut AK; niedomoga pnia mózgu ¬ przepuszczalności naczyń płucnych; neurogenny obrzęk płuc

OBRAZ KLINICZNY: - są to powtarzające się napady padaczkowe bez odzyskiwania przytomności
między napadami, lub napad padaczkowy trwający > 30 minut
- najczęściej stany padaczkowe napadów toniczno - klonicznych (status grand - mal)
i napadów częściowych (status Jacksoni)
- rzadziej stany padaczkowe niedrgawkowe :
- napadów nieświadomości (status petit mal)
- napadów częściowych złożonych (status psychomotoricus)
- praktycznie każdy rodzaj padaczki może dać stan padaczkowy
- w przypadku grand - mal występują powtarzające się napady między którymi chory
nie odzyskuje przytomności

LECZENIE: każdy chory ze stanem padaczkowym musi być hospitalizowany
- leczenie napadu grand mal - sprawdzić drożność dróg oddechowych , w razie potrzeby jeśli pacjent oddycha podać tlen przez maskę przywrócić jeśli nie oddycha - wentylacja za pomocą worka samorozprężalnego, sprawdzić tętno; brak - zabezpieczyć przed urazami, resuscytacja; wprowadzić wenflon do żyły, w miarę możliwości w miejscu nie narażonym na ruchy zgięciowe często towarzyszące drgawkom; sprawdzić temperaturę - podwyższona - i.v. 100 mg tiaminy
i.v. 50 -100 ml 40% glukozy obniżyć; i.v. diazepam 10 mg (2 mg/min); w razie braku efektu powtórzyć - diazepam 10 mg; transport do szpitala

Źródła: strony www